توضئ ( tavazzi ' ) م . ع . توضيت للصلوة اى توضات للصلوة . توضيح ( tavzih ) م . ع . پيدا و آشكار كردن . توضير ( tavzir ) م . ع ريمناك كردن . توضيع ( tavzi ' ) م . ع . فرومايه و ناكس گردانيدن . و جبه بر دوختن بعد پنبه نهادن در آن . و بر هم پيچيدن شترمرغ بيضه را . توطد ( tavvattod ) م . ع . استوار و پاى بر جاى شدن . و گران‌سنگ گرديدن . توطن ( tavatton ) م . ع . جاى گرفتن و دل بر چيزى شدن . توطن ( tavatton ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - اقامت در جائى كه گوئى وطن است . توطؤ ( tavatto ' ) م . ع . سپردن زير پا . و سازوارى و موافقت نمودن . توطوط ( tavatvot ) ا . ع . گريه و فرياد كودك . توطئة ( tavteat ) م . ع . سپردن و سپرانيدن . و آماده نمودن . و نرم و آسان گردانيدن . و پست كردن يق وطاه الله تعالى . و تكرار قافيه كردن در شعر يق وطأ الشعر ( و اطا بالهمزة ) . توطيد ( tavtid ) م . ع . پاى بر جاى كردن . و استوار گردانيدن . و گران سنگ ساختن . توطيش ( tavtic ) م . ع . آشكار نمودن يك جزء از حديث را . و وطش له : آماده كرد براى او حقيقت سخن و راى و عمل را . و ضربوه فما وطش اليهم يعنى زدند او را و او دست خود را بلند ننمود و از خود دفاع نكرد . و سالوه فما وطش اليهم بشيئ : سؤال كردند از وى و او چيزى به آنها نداد . و وطش فيه : اثر گذاشت در آن . و وطش له : كمى داد او را . و وطش لى شيئا و غطش ( بصيغهء امر ) : بيان كن از براى من چيزى تا ذكر كنم آن را . توطين ( tavtin ) م . ع . جاى باش ساختن و دل نهادن بر چيزى . توطيه ( tavtie ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تمهيد مدعا و زمينه‌سازى و طرح و تشريفات . و توطيه چيدن : زمينه‌سازى كردن و تمهيد مدعا نمودن . و توطيه داشتن : تشريفات داشتن و توطيه ديدن : تشريفات برقرار كردن . و توطيه كردن : زمينه سازى كردن و طرح نمودن و تمهيد مدعا نمودن . توظيف ( tavzif ) م . ع . روزمره كردن بر كسى . توع ( tav ' ) م . ع . مسكه و يا فله‌اى بپارهء نان بر گرفتن ( و الفعل من نصر و ضرب ) . توعد ( tava'od ) م . ع . ببدى ترسانيدن . توعر ( tava'or ) م . ع . دشوار گرديدن . و سختى نمودن در چيزى . و دشوار كار گرديدن مرد . و سرگشته و متحير گرديدن در كلام يق توعر فى الكلام اى تحير . توعل ( tava'ol ) م . ع . بر آمدن بر كوه . توعن ( tav on ) م . ع . به نهايت فربهى رسيدن شتر و گوسپند . و همگى چيزى گرفتن . توعيث ( tav'is ) م . ع . بند كردن . و باز گردانيدن . توعير ( tav'ir ) م . ع . دشوار گردانيدن . و سرگشته گردانيدن در سخن يق و عرته فى الكلام اى حيرته - و از حاجت باز داشتن . توعيز ( tav'iz ) م . ع . پيش آمدن به كارى و فرمان دادن بر كارى ( شدد للمبالغة ) . توعيق ( tav'iq ) م . ع . درنگ كردن . و باز داشتن . و خلاف ورزيدن . و بازى و بيهودگى كردن . و به بدخوئى نسبت كردن كسى را . توغ ( tuq ) ا . پ . - مأخوذ از تركى - دم اسب كه بر علم مىبندند . توغ ( tuq ) ا . پ . تاغ . توغا ( tuq ) ا . پ . آشى كه از گوشت بره و آرد و آچار ترتيب مىدهند . توغاج ( tuq j ) ا . پ . - مأخوذ از يونانى - پوست درختى سپيد و بسيار تلخ كه تواغج گويند . توغچى ( tuq - ci ) ا . پ . - مأخوذ از تركى - علم‌دار . توغدرى ( tuqdari ) ا پ . - مأخوذ از تركى - مردم كودن . توغر ( tavaqqor ) م . ع . سخت بر افروختن بخشم . توغل ( tavaqqol ) م . ع . در رفتن در شهرها و در علم و دور در شدن در آن و مبالغه نمودن يق توغل فى البلاد و العلم و غيره . توغم ( tavaqqom ) م . ع . خشم گرفتن يق توغم عليه . توغن ( tavaqqon ) م . ع . پيش در آمدن در جنگ . توغير ( tavqir ) م . ع . بر كينه و خشم برانگيختن كسى را . و گرم نمودن شير و آب و جز آن . توغيض ( tavqiz ) م . ع . و غض فى الاناء : پر كرد آوند را . توف ( tavf ) م . ع . تاف بصره توفا ( از باب نصر ) : رفت بينائى او . توف ( tuf ) ا . پ . صداى كوه و شور و غوغا و فرياد و غلغله‌اى كه از ازدحام و كثرت مردم و جانوران در افتد . توفات ( tavf t ) ع . ج . توفة ( tavfat ) . توفاق ( tavf q ) م . ع . اتيتك لتوفاق الامر : به خدمت تو آمدم براى